İnsan ne kadar da nankör, bencil ve vefasız olabiliyor. Kurudu diye bir çiçeğinden vazgeçip onu kapı önüne koyabiliyor. Senelerce aynı evin havasını solumuş; kavgaları, sevişmeleri duymuş bir varlığı bir anda kapı dışarı edip onu yalnızlığına, soğuğa terk etmek. Bu mudur yapılması gereken? Onu yeniden diriltmeye, hasta ise tedavi etmeye çalışmadan, yapraklarına bir hatır sorup okşamadan terketmeyi tercih etmek. İşte buyuz biz. Bencil, sefil yaratıklar. Ama birisi aynı duyguları bize yaşatsa aylarca acısını çeker, kendimizi hüzün denizlerinin ortasındaki yalnız kayıkçı ilan ederiz. Görmezlikten gelmeyelim, yalvarırım. Yalvarırım, çünkü ‘lütfen’ der, istersem yapmayacaksınız; …