Baktım gözleri kırmızı, yeşil, şiş… Toprak koktu yanaklardan; belli ki yeni yağmış(!). Saçlarının dibinde kum taneleri; belli ki esmiş(!). Şimdi durulmuş, ama öncesi dalgalanmış(!). Durulmuş gözlerle aynaya bakmış, hiçbir yere gitmek istemiş(!). Bir kere de hiçbir yere gidelim, kimse gitmiyor oraya, diye düşündü. Camdaki satılık ilanı ona gereksiz bir keder yüklerken, dışarıdan bir otomobil ezdi geçti asfaltı, umarsız.
Ayna ayna, söylesene ne zaman büyüdüm ben bu kadar? Daha dündü, bugün döndü dünya? Baktı kavrulurken gözleri tuzlu, yuvalanmış yılları saydı çizgi çizgi. Çok mu şaşırmıştı da acaba alnını da çizmişlerdi? Neşeyle parantez içine …

Bir arkadaş düşünün: Dakik, ne zaman söz veriyorsa o zaman gelen, sözü söz. Sessizlik mi istiyorsunuz; susan, konuşmayan. Eğlence mi istiyorsunuz, eğlendiren. Beraber anılarda bir tur atıp hüzünlendiren, ruhunuza hitap eden, zamanı gelince bilgi veren, haberdar eden, paylaşımcı… İrmik Hanım’ın en değerli arkadaşı, gençliğinden beri vazgeçemediği tutku dolu dostluğu; radyosu. Mutfağının olmazsa olmazı… O çaladursun, İrmik Hanım pişire. Dışarıda kar mı var, fırtına mı kopar; kim duyar? Müziksiz bir hayat mümkün değil onun için. Enerjisini ondan alır, takıntılı olduğu istasyondan da asla vazgeçemez. FM88.2‘den.
Yine bir klasik dinlerken sakin sakin mutfakta, …